Multaj en la mondo subskribis la peticion ! Kaj Vi ?

Ambaŭ francaj entreprenoj favoras Esperanton, kaj subtenas tiun internacian peticion.
Ces deux entreprises françaises sont favorables à l'espéranto et soutiennent la pétition internationale.

Vi skribis al ni

par Serge Halimi, juin 2013

Marché unique, monnaie unique, langue unique ? Les portes et les ponts illustrant les billets européens incarnent déjà la fluidité des échanges entre des commerçants sans ancrage et sans histoire. Faut-il également que les étudiants puissent quitter leur pays sans dictionnaire ? Avec pour seul passeport linguistique un anglais d’aéroport. Utilisable partout, en particulier dans les universités françaises.

Car il paraît que celles-ci restent encore trop « décalées » — comme le reste du pays. Imaginez, on y parle toujours… français ! Mme Geneviève Fioraso, ministre de l’enseignement supérieur et de la recherche, veut supprimer cet « obstacle du langage ». Il découragerait « les étudiants des pays émergents, la Corée, l’Inde, le Brésil », de venir se former en France.

Vingt-neuf États ont pourtant comme langue officielle celle de Molière (cinquante-six celle de Shakespeare). Et le nombre de locuteurs du français ne cesse de croître, en particulier en Afrique. Mais, à en juger par le parcours du combattant qu’elle leur inflige, les étudiants de ce continent ne sont pas ceux que la France veut attirer. Pas assez riches, pas assez susceptibles de payer les (gros) droits d’inscription d’une école de commerce ou d’ingénieurs.

Dans les universités américaines, où la proportion d’étudiants étrangers (3,7 %) demeure très inférieure à celle des établissements français (13 %), nul n’a imaginé combler ce « retard » en enseignant en mandarin ou en portugais. « Si nous n’autorisons pas les cours en anglais, nous nous retrouverons à cinq à discuter de Proust autour d’une table », a néanmoins ironisé Mme Fioraso. M. Nicolas Sarkozy préférait afficher son dédain envers les humanités en plaignant les étudiants condamnés à lire La Princesse de Clèves au lieu de faire du droit ou du business.

Votée en 1994, la loi Toubon dispose que « la langue de l’enseignement, des examens et concours, ainsi que des thèses et mémoires dans les établissements publics et privés d’enseignement est le français ». Hostiles à cette règle « qui date du siècle dernier », une poignée d’universitaires prestigieux prétendent que la défense du multilinguisme (encore vivace, ce siècle-ci, dans la plupart des organisations internationales…) dissuaderait les anglophones de venir étudier à Paris (1).

Mais l’« attractivité » d’une langue ne se résume pas à la vente de formations aux pays émergents. Elle s’affirme en échangeant avec d’autres, en pensant le monde, y compris celui qui vient. La France, qui s’est battue pour défendre son cinéma et son exception culturelle, peut-elle accepter qu’un jour la recherche et la science s’expriment uniquement dans l’idiome, d’ailleurs souvent maltraité, de la superpuissance ?

« Aujourd’hui, relève le linguiste Claude Hagège, le paradoxe est que l’américanisation, la promotion de l’anglais est prise en charge par d’autres que les Américains. » Mais d’autres que les Français — en particulier en Afrique et au Québec — ont permis au pluralisme linguistique de tenir bon. Leur opiniâtreté mériterait d’inspirer les responsables politiques davantage que le fatalisme totalitaire d’un quarteron d’universitaires.

Serge Halimi

(1) «  Faculté : les cours en anglais sont une chance et une réalité  », Le Monde, 8 mai

 



Het project

 

Allereerst is het noodzakelijk te vermelden dat dit project, gestart in februari 2013, niet revolutionair is. Integendeel, het is geënt op de continuïteit van de Esperanto-beweging die opgericht is in 1887, toen Zamenhof, de uitvinder van het Esperanto, zijn eerste leerboek “Unua Libro” uitgaf. Daarom wil het team van deze petitie alles doen om het project te stroomlijnen met het idee dat Zamenhof had over één internationale taal. Het project zal trouw de principes van het Fundamento de Esperanto (Basis van het Esperanto) respecteren.

 

Verder moet er ook nog iets anders uitgelegd worden: wanneer wij spreken over het project, dan heeft dat betrekking op alles wat wij (Esperantisten), met behulp van deze petitie moeten doen.

De titel van de petitie is uitdagend; stel je voor dat Esperanto zou worden gekozen als de 24e officiële taal van de Europese Unie. Daarom koos de initiatiefnemer de vorm van een slagzin, die eindigt met een woord met uitroepteken: “TUJ!”

 

Eigenlijk moet men zich ervan bewust zijn dat deze uitdagende titel niet slaat op het Esperanto, erkend als officiële taal, maar als gemeenschappelijke of “brug”- taal. Iedereen spreekt in zijn eigen land zijn moedertaal, maar zo gauw als het nodig is, bijvoorbeeld de aanwezigheid van een buitenlander, beschikt hij of zij over een gemakkelijk middel om op gelijke voet te communiceren met die buitenlander. Welnu, dat is nog helemaal niet mogelijk in de huidige wereld en (dus ) ook nog niet in de Europese Unie. Daarom heeft de uitdagende titel als doel een wereldwijd debat op gang te brengen over de vraag naar taal-rechtvaardigheid. Dat stemt perfect overeen met het thema van het jaar 2013, dat het Wereld Esperanto Verbond (UEA) zelf lanceerde. Met andere woorden: de rechtvaardige communicatie.

 

RECHTVAARDIGE COMMUNICATIE OM:

-       beter te communiceren in de Europese Unie

-       en beter te communiceren met de wereld

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Te veel mensen zijn zich nog niet bewust van het talenprobleem in de wereld. Zo zijn ook de Europeanen zich hiervan niet bewust. Het is dus noodzakelijk het grote publiek te informeren over deze problemen die min of meer bewust genegeerd worden door de politici en de massamedia.

En, wie zijn beter geschikt om mensen over deze zaak te informeren dan de Esperantisten? Het is vooral noodzakelijk goed te begrijpen dat de eerste en de belangrijkste stap, de Europese Unie moet zijn.

 

Waarom?

Eigenlijk zijn er maar twee oplossingen:

-       of de Europese Unie kiest Esperanto

-       of het kiest Engels

 

Indien ze het Engels kiest, dan is het begrijpelijk dat Esperanto geen kans maakt. Dan zou het Engels niet alleen de taal van de E.U. zijn, maar ook van de Verenigde Staten van Amerika, Canada, Australië en Nieuw Zeeland. Men kan zich gemakkelijk voorstellen, dat heel snel alle landen zich het Engels eigen zullen maken. En wij zullen hier niet ingaan op de kwaliteit van dat over de gehele wereld gesproken Engels. Klaarblijkelijk gaat het hier niet over het Engels, maar over het zogenaamde

“steenkolenengels”.

 

Integendeel, indien men het Esperanto kiest, dan zal de situatie totaal anders zijn.

 

-       Dan zouden de landen nabij de E.U. , de een na de ander voor Esperanto kiezen; m.a.w. de andere Europese landen en ook de landen aan de Middellandse zee.

-       In dat geval zouden de landen buiten Europa op hun beurt hetzelfde reageren

 

Zal dit scenario in de komende jaren gebeuren? Nee! Zeker niet!

 

Waarom?

 

Het werd al gezegd, de overheersende opvattingen spreken elkaar tegen.

 

Maar, Esperanto leeft en zijn sprekers zijn verantwoordelijk voor de toekomst, niet enkel van de taal, maar ook voor verwante taalaangelegenheden.

 

Daarom moeten we allen samenwerken, opdat Esperanto ooit erkend zal worden als gemeenschappelijke taal voor de Europese burgers, en ook als werktaal voor de Europese instanties, naast de officiële talen, welteverstaan.

 

Dan nog een belangrijk punt: is het TUJ-project, waarin de internationale petitie is verwerkt van politieke aard? Op die vraag kunnen we duidelijk “JA” antwoorden. Politiek, zijn wij, maar volgens de Oudgriekse woordbetekenis. ᴼ

Wij strijden immers om te helpen bij de verbetering van de menselijke samenleving en alleen daarvoor. Daarom roepen wij niet op om welke partij dan ook te ondersteunen of ervoor te stemmen. Toch moeten wij bekennen dat de “Eŭropo Demokratio Esperanto” (E.D.E.), een politieke partij opgericht in 2004, ter gelegenheid van de vernieuwing van het Europees Parlement, een programma heeft dat helemaal overeenstemt met onze zaak.

Wij hopen ook de verschillende Esperanto-bewegingen, die in Europa en in de wereld strijden, te groeperen, zodat er een echte  internationale identiteit ontstaat.

(wordt vervolgd)

ᴼ In de Oudgriekse cultuur werd de democratie voor het eerst gezien in Athene. Men mocht stemmen voor alle beslissingen, ze hadden niet zoals nu volksvertegenwoordigers. Alleen vrije mannen uit Athene mochten gaan stemmen. 

 

 

 

 

Powered by CMSimple | Template by CMSimple | Connexion